Αντάρτικο από οικολόγους

«Κουκουλοφόροι» κηπουροί... βομβαρδίζουν με λουλούδια αστικά πάρκα, παρτέρια και δημόσιους χώρους, χαρίζοντας πράσινο στο γκρι των ελληνικών μεγαλουπόλεων.

Οι Guerrilla Gardeners (αντάρτες κηπουροί) ήρθαν και στην Ελλάδα, και οι πρώτοι πυρήνες έχουν σχηματιστεί σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, δίνοντας νυχτερινά ραντεβού κάθε Σαββατοκύριακο για seed bombing (βομβαρδισμό σπόρων).

Νυχτερινά ραντεβού για βομβαρδισμό σπόρων δίνουν κάθε Σαββατοκύριακο οι «αντάρτες κηπουροί»

Πρόκειται για διεθνές κίνημα ακτιβιστών του πράσινου, μια μορφή... αντάρτικου πόλης, αλλά με αιτία και σκοπό τη βελτίωση της εικόνας στον αστικό δημόσιο χώρο. Ξεκίνησε πριν από 35 χρόνια στη Νέα Υόρκη και σήμερα έχει εξαπλωθεί σε τουλάχιστον 30 χώρες, ενώ στην αρχή του περασμένου χειμώνα πέρασε και στη χώρα μας.

Οι αντάρτες κηπουροί επί το έργον. Πάνω, οι βόμβες σπόρων που χρησιμοποιούν

Στη Θεσσαλονίκη άρχισε από μια παρέα πέντε ανήσυχων νεαρών ατόμων, που έφτιαξαν τον πρώτο πυρήνα ταυτόχρονα με αυτόν της Αθήνας, και ήδη σήμερα -τρεις μήνες μετά τον πρώτο «βομβαρδισμό»- αριθμεί 20 άτομα, από φοιτητές 20 ετών ως συνταξιούχους άνω των 60.

«Είναι μια κατεξοχήν πολιτική κίνηση, που έχει να κάνει με την αυτοδιαχείριση του αστικού χώρου και τη μετατροπή του γκρι που μας περιβάλλει σε πράσινο», λέει στο «Εθνος» ο Σπύρος, πρωτεργάτης των Θεσσαλονικέων «ανταρτών κηπουρών».

Η παρέμβαση κινείται στα όρια της νομιμότητας, καθώς θεωρείται ως μια μορφή φθοράς δημόσιας περιουσίας, και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις συλλήψεων κηπουρών - «βομβιστών» στο εξωτερικό. Αυτός είναι και ένας από τους δύο λόγους που οι seed bombers κινούνται νύχτα, φορούν κουκούλες και προπαγανδίζουν ανώνυμα τη δράση τους μέσω του Ιντερνετ.

Ο δεύτερος είναι ότι ο στόχος των «κηπουρών» είναι να δείξουν το πρόσωπο της πόλης και όχι το δικό τους. Το βράδυ της περασμένης Παρασκευής δόθηκε το τελευταίο ραντεβού των Θεσσαλονικέων «βομβιστών» στο άγαλμα του Βενιζέλου.

Εχοντας μαζί τους σπόρους λουλουδιών, χώμα με οργανικά υλικά και φυσικό κόκκινο πηλό, έπλασαν δεκάδες μικρές «βόμβες» και προσδιόρισαν τα σημεία - στόχους. Δύο ώρες αργότερα, είχαν σπείρει τα παρτέρια του πάρκινγκ της πλατείας Ελευθερίας και τις απεριποίητες ζαρντινιέρες των οδών Μητροπόλεως και Βενιζέλου.

Πέντε ποδηλάτες - «βομβιστές» που συμμετείχαν στην πρωτοβουλία, έδρασαν την ίδια ώρα στην οδό Αγγελάκη. Λίγες μέρες μετά, τα σημεία της σποράς θα πρασινίσουν και αργότερα θα ανθίσουν.

Στην ως τώρα δράση τους έχουν χαρίσει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης περισσότερα από 160 νέα λουλούδια και είναι ακόμα η αρχή. «Σύντομα θα περάσουμε σε μεγαλύτερα φυτά, θάμνους, ακόμα και δέντρα», λέει ο Σπύρος.

Η πρωτοβουλία είναι αυτόνομη, αυτοχρηματοδοτούμενη και ανοιχτή σε νέες συμμετοχές, προτάσεις, ιδέες και συμβουλές, μέσα από τον δημόσιο ηλεκτρονικό διάλογο. Διεύθυνση blog των Θεσσαλονικέων «ανταρτών κηπουρών»: http://thessguerillagar-deners.blogspot.com.

Ανακτήθηκε από: http://www.ethnos.gr

SOS για υγροβιότοπο στην Κρήτη που «πνίγεται» στα σκουπίδια

Τη σωτηρία του σπάνιου στην Κρήτη υγροβιότοπου του Αλμυρού, που «πνίγεται» στα σκουπίδια και στα μπαζώματα από τους οικοπεδοφάγους ζητούν στελέχη του προγράμματος του WWF «Προστασία των Νησιωτικών Υγροβιότοπων Ελλάδας».

«Οι υγροτοπικοί πόροι συρρικνώνονται με ταχείς ρυθμούς στην Κρήτη και δεν φαίνεται να ανησυχεί κανείς», τόνισε ο υπεύθυνος του προγράμματος WWF Ελλάς κ. Καλούστ Παραγκαμιάν

Σε ημερίδα που πραγματοποίησαν τα στελέχη στο Ηράκλειο, παρουσία εκπροσώπων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του εισαγγελέα, κατήγγειλαν ευθέως ότι στην ευρύτερη περιοχή του Αλμυρού ποταμού που γειτνιάζει με τη Μονάδα Αφαλάτωσης συντελούνται εγκλήματα κατά της φύσης.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή του υγροβιότοπου που αποτελεί «πηγή ζωής» για ανθρώπους, ζώα, φυτά, πτηνά και ερπετά. «Είναι επιτακτική η ανάγκη να προστατευτεί επιτέλους ο υγρότοπος του Αλμυρού όπως και πολλές άλλες περιπτώσεις που θα αναδείξουμε», τόνισε ο υπεύθυνος του προγράμματος WWF Ελλάς κ. Καλούστ Παραγκαμιάν προσθέτοντας ότι «οι υγροτοπικοί πόροι συρρικνώνονται με ταχείς ρυθμούς στην Κρήτη και δεν φαίνεται να ανησυχεί κανείς».

Ο ίδιος ανέφερε πως το WWF θα συνεχίσει να διατηρεί το θέμα του Αλμυρού στην επικαιρότητα, ενώ προειδοποίησε ότι ήδη η νομική ομάδα υποστήριξης πολιτών της Οργάνωσης τεκμηριώνει επίσημες καταγγελίες με στόχο να προσφύγει στους αρμόδιους ελληνικούς φορείς και την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Παράλληλα τα στελέχη του WWF προανήγγειλαν ότι στις αρχές Μαρτίου θα συνδιοργανώσουν με επιστημονικούς και περιβαλλοντικούς φορείς του νομού μαζική συγκέντρωση - διαμαρτυρία στον υγροβιότοπο του Αλμυρού. Επίσης θα καλέσουν τον δήμο Γαζίου, στα διοικητικά όρια του οποίου βρίσκεται ο Αλμυρός, να συμπράξει με χωματουργικά μηχανήματα για την απομάκρυνση των μπάζων και των σκουπιδιών από την περιοχή του υγροβιότοπου.

Το επόμενο διάστημα το WWF Ελλάς αναμένεται να προσκαλέσει σε συνάντηση τον περιφερειάρχη Κρήτης, τη νομάρχη Ηρακλείου, και εκπροσώπους πολλών άλλων φορέων με σκοπό τη λήψη αποφάσεων για στοχευμένες δράσεις όπως: η αποκατάσταση της νομιμότητας στην περιοχή, η ένταξή της στο δίκτυο «Νatura» και η πλήρης απομάκρυνση των μπάζων και των σκουπιδιών. 

Ανακτήθηκε από: http://www.ethnos.gr

ΟΡΙΣΜΟΣ: Αφαλάτωση είναι η διεργασία αφαίρεσης αλάτων από μια αλατούχα ουσία και κυρίως από αλατούχα ύδατα. Έτσι, κατ΄ επέκταση, η αφαλάτωση είναι μια μέθοδος ανάκτησης πόσιμου νερού από θαλασσινό νερό, υφάλμυρα ποτάμια και λίμνες.
Εφαρμόζεται κυρίως σε περιοχές με ξηρό κλίμα, φτωχές σε πόσιμο νερό και με πρόσβαση όμως σε θαλασσινό νερό. Η αφαλάτωση άρχισε να αναπτύσσεται κατά τον 20ο αιώνα με την εμφάνιση λειψυδρίας σε πολλές περιοχές της Γης. Όπως είναι γνωστό το 97,3% περίπου των παγκόσμιων αποθεμάτων νερού βρίσκεται στη θάλασσα αναμεμιγμένο σε μεγάλες αναλογίες με διάφορα διαλυμένα άλατα σε τέτοια μορφή που η χρήση του, είτε ως πόσιμο, είτε ακόμα και για βιομηχανικές διεργασίες καθίσταται αδύνατη.
Πότε εφάρμοσαν την αφαλάτωση για πρώτη φορά?
Η ιδέα της αφαλάτωσης ανάγεται στους αρχαίους Έλληνες ναυτικούς που την εφάρμοζαν κατά τον 4ο π.Χ. αιώνα με την εξάτμιμση του θαλασσινού νερού που την περιγράφει και ο Αριστοτέλης. Επίσης περιγραφή αφαλάτωσης αναφέρεται ως πραγματεία από Άραβα συγγραφέα του 8ου μ.Χ. αιώνα που βασίζεται στην απόσταξη του νερού.
Μονάδες αφαλάτωσης
στη Κύπρο
Στην Κύπρο λειτουργούν δύο μονάδες αφαλάτωσης. Η πρώτη λειτούργησε στη Δεκέλεια το 1997 και ανακαινίστηκε το 2007.
Επίσης λειτουργεί από τις 12 Μαίου 2001 μονάδα αφαλάτωσης στην Λάρνακα.













Στο πιο κάτω σχεδιάγραμμα παρατηρούμε τον τρόπο αφαλάτωσης στη Λάρνακα

















Μια Μονάδα Αφαλάτωσης αποτελείται από:
· Υποθαλάσσιοι αγωγοί μεταφοράς θαλάσσιου νερού και απόρριψης άλμης.
· Αντλιοστάσιο θαλάσσιου νερού.
· Χερσαίοι αγωγοί μεταφοράς νερού και άλμης
· Εργοστάσιο Αφαλάτωσης
· Προεπεξεργασία
· Αντίστροφη Όσμωση
· Τελική επεξεργασία
· Αγωγός μεταφοράς πόσιμου νερού



Πηγή: http://www.wikipedia.org/

Η αφαλάτωση είναι η διαδικασία της αλλαγής του αλμυρού νερού σε γλυκό. Υπάρχουν δύο είδη αφαλάτωσης. Ο πρώτος τρόπος είναι το σύστημα της Αντίστροφης Όσμωσης όπου είναι και ο πιο γνωστός. Ο δεύτερος τρόπος πραγματοποιείται μέσω τη θέρμη. Αυτός ο τρόπος χρησιμοποιείται κυρίως για την παραγωγή του industrial water. Mε τη μέθοδο της Αντίστροφης Όσμωσης, η αφαλάτωση αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό τρόπο φίλτρανσης υγρών. Ενώ τα συνηθισμένα συστήματα φίλτρανσης χρησιμοποιούν φίλτρα για την απομάκρυνση στερεών σωματιδίων από το νερό, η Αντίστροφη Όσμωση χρησιμοποιεί ημιπερατές μεμβράνες για την απομάκρυνση των διαλυτών ορυκτών. Συνεπώς, η Αντίστροφη Όσμωση, είναι μέθοδος αφαλάτωσης αλμυρού νερού με την οποία ασκείται υδροστατική πίεση για να οδηγηθεί το ακατέργαστο νερό μέσα σε μία ημιπερατή μεμβράνη η οποία κατακρατεί το μεγαλύτερο μέρος των αλάτων και άλλων στερεών που στη συνέχεια αποβάλλονται. Στην διαδικασία Αντίστροφης Όσμωσης, το αλμυρό νερό πιέζεται σε μια μεβρανοθήκη. Καθαρό αφαλατωμένο νερό διαπερνά την ημιπερατή μεμβράνη ενώ παράλληλα το υπόλοιπο νερό, πιο συμπυκνωμένο σε άλατα, εξέρχεται από τη μεμβρανοθήκη μέσα από τον αγωγό απόρριψης άλμης. Το καθαρό αφαλατωμένο νερό που διαπερνά τη μεμβράνη συλλέγεται για να χρησιμοποιηθεί για τις ανάγκες που παράχθηκε, π.χ. άρδευση. Όμως για να παράγουμε πόσιμο νερό μέσω της αφαλάτωσης είναι πιο ακριβό από τα convectional method, όπου καθαρίζουν το νερό της βροχής, το νερό από τα ποτάμια και από τα πηγάδια. Το πόσιμο νερό με τη μέθοδο της αφαλάτωσης κοστίζει περίπου 0,40 τον τόνο ενώ τα convectional methods περίπου 0,10 τον τόνο. Είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιούμε αυτό τον τρόπο διότι όταν δεν υπάρχουν άλλες πηγές ή όταν οι πηγές που χρησιμοποιούμε για τα convectional methods, είναι εξαντλημένες δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να καθαρίζουμε το νερό της θάλασσα. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στην βροχόπτωση της Κύπρου για να παράγουμε πόσιμο νερό. Ο λόγος όπου η Αντίστροφη όσμωση είναι ακριβή είναι διότι χρησιμοποιεί αρκετή ηλεκτρική ενέργεια για την διαδικασία της. Το κόστος της ενέργειας συμπεριλαμβάνει περίπου το 75% περίπου τη ολόκληρης τιμής. Παράλληλα όμως η αφαλάτωση έχει και μερικές επιπτώσεις ως προς το περιβάλλον. Η μεγάλη ποσότητα της ενέργειας που χρησιμοποιείται δεν είναι φιλική σε αυτό, και ακόμη το σύστημα αφαλάτωσης επιστρέφει το συμπυκνωμένο νερό πίσω στη θάλασσα, όπου θεωρείται πως τη μολύνει.





















Μονάδα αντίστροφης Όσμωσης για επεξεργασία αποϊονισμένου νερού.













Η Κυπριακή Δημοκρατία αμέσως μετά την ανεξαρτησία, διέγνωσε το πρόβλημα της υδατικής ανεπάρκειας και το αντιμετώπισε έγκαιρα.
Κύριο γνώρισμα της περιόδου από το 1960 μέχρι και την τουρκική εισβολή ήταν η στενή συνεργασία του Υπουργείου Γεωργίας, Φυσικών Πόρων, με διεθνείς οργανισμούς για τη διεξαγωγή μελετών που σχετίζονταν με τον προγραμματισμό της ανάπτυξης και κατασκευής έργων και τη διαμόρφωση σχεδίων δράσης. Κατά την περίοδο αυτή έγιναν οι τεχνοοικονομικές μελέτες για πολλά έργα και κατασκευάστηκαν πολλά φράγματα, όπως εκείνα του Πωμού, της Αγίας Μαρίνας, της Αργάκας, των Λευκάρων, της Γερμασόγειας, των Πολεμιδιών και του Μαυροκόλυμπου.













Μονάδα αφαλάτωσης αλμυρού νερού
Η περίοδος από την τουρκική εισβολή μέχρι σήμερα χαρακτηρίζεται πολύ σημαντική στον τομέα της υδατικής ανάπτυξης σύμφωνα με την κατασκευή μεγάλων έργων, όπως είναι το Αρδευτικό Έργο Πάφου, το Αρδευτικό Έργο Χρυσοχούς κλπ. Παράλληλα, ενισχύθηκε η υδατοπρομήθεια των πόλεων και κοινοτήτων της υπαίθρου.
Σήμερα, η αποθηκευτική ικανότητα των φραγμάτων ανέρχεται στα 307,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα νερού περίπου. Μια επίδοση εντυπωσιακή σε σύγκριση με άλλες χώρες του μεγέθους και του επιπέδου ανάπτυξης της Κύπρου.
Παρά το εντυπωσιακό έργο που επιτελέστηκε, δυστυχώς, λόγω της αυξανόμενης ζήτησης νερού και της πτωτικής τάσης της βροχόπτωσης, εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών και το φαινόμενο του θερμοκηπίου, οι διαθέσιμες ποσότητες νερού για άρδευση δεν ήταν αρκετές. Ως αποτέλεσμα τα τελευταία χρόνια να εφαρμοστούν περιορισμοί στην παροχή νερού με τρομακτικές επιπτώσεις στο γεωργικό τομέα, την κοινωνική ζωή και γενικά στην οικονομία του τόπου.













Τα στατιστικά βροχόπτωσης
Η μέση βροχόπτωση της περιόδου κατά το 1971-2000, είναι χαμηλότερη της μέσης βροχόπτωσης της περιόδου 1917-1970. Η μείωση αυτή κυμαίνεται σε διάφορες περιοχές της Κύπρου, από 10% μέχρι και 25%.
Η μεγαλύτερη μείωση έχει παρατηρηθεί στο Τρόοδος. Η μείωση αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική μείωση του διαθέσιμου νερού στη χώρα. Ακόμη, οι ποσότητες του επιφανειακού νερού που διαθέτει σήμερα το νησί είναι κατά 40% μικρότερες από τις ποσότητες που υπολογίζονταν ότι διέθετε πριν το 1970.
Εκτός από αυτό οι υδάτινοι πόροι της Κύπρου υπεραντλούνται κάθε χρόνο κατά 40% από την επιτρεπόμενη ασφαλή τους απόδοση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη συνεχή πτώση της στάθμης των υπόγειων νερών, την εξάντληση των αποθεμάτων τους και τη ραγδαία και συνεχή επέκταση των περιοχών των υδροφόρων που καταστρέφονται από τη διείσδυση της θάλασσας.
Για την αντιμετώπιση της κατάστασης, δημιουργήθηκαν μονάδες αφαλάτωσης με σκοπό την απεξάρτηση από τη βροχόπτωση της παροχής πόσιμου νερού στα μεγάλα αστικά και τουριστικά κέντρα. Την 1η Απριλίου 1997 άρχισε να λειτουργεί η πρώτη μονάδα αφαλάτωσης στη Δεκέλεια, ενώ τον Απρίλιο του 2001 άρχισε να λειτουργεί και η δεύτερη μονάδα αφαλάτωσης δίπλα στο αεροδρόμιο Λάρνακας. H αφαλάτωση της Δεκέλειας παράγει 40,000-τόνους πόσιμο νερό την ημέρα ενώ η αφαλάτωση της Λάρνακας παράγει 52,000-τόνους πόσιμο νερό την ημέρα. Οι δύο αυτοί χώροι αφαλάτωσης παράγουν το νερό για την περιοχή Λάρνακας, Λευκωσίας και Της ελεύθερης Αμμοχώστου. Το νερό αυτό συνάδει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα. Στην Κύπρο δεν υπάρχει πιο ελεγμένο νερό από αυτό της αφαλάτωσης. Ελέγχεται πριν πάει στα σπίτια από ειδικευμένους κάθε δύο ώρες. Είναι πόσιμο νερό με τις ψηλότερες προδιαγραφές.
Χωρίς την αφαλάτωση , η ζωή μας θα ήταν πολύ πιο διαφορετική και δύσκολη. Άρα φτάνουμε στο συμπέρασμα πως όντως «Θαλάσσιο νερό, πηγή ζωής».








Μονάδα Αντίστροφης Όσμωσης συμπύκνωσης γλεύκους.



























Με την αφαλάτωση μολύνουμε την θάλασσα

ΝΕΡΟ=ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ
Παρόλο που θεωρείται το πιο κοινό υγρό του πλανήτη μας, και συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι ξέρουμε τα πάντα για αυτό το τόσο άφθονο και απαραίτητο για την ζωή στοιχείο, η αλήθεια είναι ότι μέσα του κρύβει πολλά και θαυμαστά μυστήρια.Από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα το νερό υπήρξε για την ανθρωπότητα πηγή ζωής, πλούτου αλλά και λατρείας, κάνοντας τον άνθρωπο γρήγορα να συνειδητοποιήσει την δύναμη του, κατατάσσοντάς το έτσι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της φύσης, αλλά ταυτόχρονα προκαλώντας τον σε ένα συνεχή αγώνα για την κατάκτηση αυτού. Η δύναμη του έγινε αφορμή να πεθάνουν εκατομμύρια άνθρωποι για αυτό, αλλά ταυτόχρονα και μέσο ζωής και αναγέννησης και αν αναλογιστούμε ότι το σώμα μας αποτελείται από νερό είναι φυσικό και απόλυτα σύμφωνο με τους νόμους της αρμονικής συνήχησης να υπάρχει μία αλληλεπίδραση αυτού και της ίδιας της φύσης τόσο στο υλικό όσο και στο εκφραστικό, στο νοητικό και στο ψυχικό επίπεδο. Δεν είναι τυχαία η θεοποίηση του από όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Από τους Ινδιάνους και Ίνκας της Αμερικής, αρχαίους Έλληνες και Αιγυπτίους, μέχρι τους Σαμάνους και Βαβυλώνιους της Ασίας, υπήρξε κύριο στοιχείο λατρείας μιλώντας για τις Ναϊάδες και Νεράιδες των πηγών, τις Νηριήδες των ωκεανών και για κάποιους άλλους "Ντέβα" του νερού. Για τον Θαλή, η πρώτη απόλυτη αρχή των πάντων ήταν το Ύδωρ, από το οποίο είναι δημιουργημένα τα πάντα, σε διάφορους σχηματισμούς και μεταλλάξεις του, ήταν μία ζωτική αρχή του κόσμου, δηλαδή αυτό που έδινε ζωή διεισδύοντας παντού, ακόμη και στο ποιο μικρότερο μόριο μιας πέτρας. Η γνώση της αλληλεπίδρασης αυτής από εσωτερικούς κύκλους των σημερινών υπάρχουσων θρησκειών είναι συνυφασμένη με αρκετά μυστήρια που εκτελούνται μέσα σε αυτές (όπως βάπτιση, αγιασμός των Υδάτων, Τελετές σε ποτάμια, καθαρμούς σωμάτων καθώς και το πόσιμο ή το ράντισμα των πιστών από αυτό, σε βαθμό που αποδεικνύουν την μαγική του δύναμη να επιδρά πάνω στον άνθρωπο. Αλλά και στις εσωτερικές διδασκαλίες, η ζωή συμβολίζεται με το Ύδωρ, που είναι το κυρίως υπεύθυνο στοιχείο για την ζωή. Στην Ινδική παράδοση, είναι η ενέργεια της ζωής που διαποτίζει τα πάντα, ορατά και αόρατα, σε όλα τα επίπεδα (γιατί και τα πνεύματα και οι θεοί 'ζουν' με αυτή την έννοια) την ονομάζουν πράνα ή Χιβάμ-Πράναμ και στην Κίνα Κι, που σύμβολο της ήταν το νερό. Σε αυτό το σημείο πρέπει να προσθέσουμε ότι φαινόμενα παρόμοια παρουσιάζονται στα φορτισμένα νερά των Ιαματικών πηγών τις οποίες σήμερα εκατομμύρια άνθρωποι επισκέπτονται σε όλο τον κόσμο κάνοντας χρήση των θεραπευτικών νερών αλλά και λουτρών τους. Από επιστημονικής απόψεως το νερό που πάντα παρουσιάζεται σαν πρότυπο του τέλειου υγρού, μέχρι του σημείου να χρησιμοποιηθεί για να καθιερωθούν οι περισσότερες φυσικές σταθερές, είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα σταθερό και τέλειο υγρό. Κατόπιν διαφόρων ερευνών που έγιναν βρέθηκε ότι αντιτίθεται σε όλους τους γνωστούς φυσικούς νόμους, παρουσιάζοντας αστάθεια ακόμα και στις παραμικρές εξωτερικές επιδράσεις, μαγνητικές, ενεργειακές ,ακόμα στις ψυχικές και νοητικές. Το νερό χάρη στις πολυδομικές αλλαγές, είναι ικανό να συσσωρεύει μέσα την παραμικρή ενεργειακή αλλαγή που παράγεται από το περιβάλλον του, για να την χρησιμοποίησει με την σειρά του επίσης, για άλλη μία από τις αλλαγές του. Σε αυτό το σημείο θα μπορούσαμε να παραθέσουμε μερικά αινιγματικά παραδείγματα για να δείξουμε την περιπλοκότητα που παρουσιάζει η μελέτη του νερού, παρόλη την απλότητα του που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να δείχνει η χημική ανάλυση του. Όπως όλοι γνωρίζουμε η θερμοκρασία βρασμού του νερού δείχνει στα θερμόμετρα μας το βαθμό 100 C.Αλλά αν πάρουμε αποσταγμένο νερό και με διαρκή βρασμό σε χαμηλή πίεση αφαιρέσουμε όλον τον υπάρχοντα αέρα και ύστερα προσπαθήσουμε να το ξαναβράσουμε θα δούμε ότι μπορεί να φτάσουμε στους 180 C χωρίς να τα καταφέρουμε. Επίσης όλα τα χημικά εγχειρίδια μας λένε ότι ο πάγος είναι ελαφρύτερος από το υγρό νερό, όμως στην πραγματικότητα υπάρχουν έξι αλλοτροπικές μορφές του πάγου, από τις οποίες μία μόνο είναι αυτή για την οποία ισχύουν τα όσα αναφέραμε παραπάνω ενώ οι άλλες πέντε είναι βαρύτερες από το υγρό νερό. Ξέρουμε επίσης ότι στους 0 C το νερό γίνεται πάγος, αλλά αυτό που δεν λέγεται συνήθως είναι ότι σύμφωνα με τους νόμους της μοριακής φυσικής, το νερό θα έπρεπε να στερεοποιηθεί σε λιγότερο από τους 80 C κάτω από το μηδέν. Για να παρακαμφθεί αυτή η δυσκολία οι επιστήμονες έπρεπε να φτάσουν στο συμπέρασμα ότι, στο νερό τα μόρια δεν είναι ελεύθερα αλλά συνδεδεμένα μεταξύ τους, σχηματίζοντας αυτό που ονομάστηκε "πολύ ύδωρ", δηλ. πολυμορισμένο νερό, στο οποίο η δύναμη ένωσης μεταξύ των διαφόρων μορίων, παρόλο που είναι 20 φορές μικρότερη από αυτή που ενώνει τα άτομα τους, εντούτοις είναι αρκετή για να γίνουν 'κολλώδη' τα μόρια αυτά. Άλλο παράδοξο είναι ότι, ενώ το νερό είναι κακός ηλεκτρολύτης, όμως διαλύει και ιοντοποιεί πολύ μεγάλο ποσό ουσιών και μεγάλος αριθμός από αυτές που δεν διαλύονται, περνούν σε κολλώδη κατάσταση έτσι ώστε το νερό του οποίου η θρεπτική αξία είναι μηδαμινή, να μετατρέπεται από το γεγονός αυτό σε κύριο συστατικό των εμβρύων όντων και τελικά ίσως στην ποιο απαραίτητη τροφή, εφόσον πεθαίνει κανείς δέκα φορές ποιο γρήγορα από δίψα, παρά από πείνα. Ο καθ. Πικάρντι, ήδη το 1962 έλεγε : "Ίσως να είναι το νερό και το υδάτινο σύστημα αυτά που επιτρέπουν στους ζωντανούς οργανισμούς να αντιδρούν εμπρός στις εξωτερικές δυνάμεις, γιατί η ύπαρξη μιας τόσο λεπτής και ευαίσθητης δομής επιτρέπει να υποθέσουμε ότι, με τα κατάλληλα μέσα θα μπορούσε να αλλαχτεί η ίδια του η δομή με απείρους τρόπους, και έτσι μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το νερό είναι ευαίσθητο σε ακραία λεπτές επιδράσεις και ικανό να προσαρμοστεί στις πιο ποικίλες καταστάσεις, όπως κανένα άλλο υγρό δεν μπορεί να κάνει." Τα πειράματα του Masaru Emoto ο οποίος είχε την ιδέα να φωτογραφίσει το νερό σε διάφορες φάσεις ( βλ. εικόνες ) της ύπαρξής του και μέσα σε διαφορετικές συνθήκες εξωτερικού περιβάλλοντος, προσθηκών και μολύνσεων από ξένες ουσίες, αλλά και από ποικίλες σε συναισθήματα σκέψεις, ακολουθώντας πάντα επιστημονική μεθοδολογία, έρχεται να επιβεβαιώσει με την σειρά του ότι το νερό δεν είναι απλά και μόνο ένα υγρό, αλλά κάτι το ζωντανό που αντιδρά ανάλογα με καθετί το επηρεάζει διαφοροποιώντας την ενεργειακή και κρυσταλλική του δομή, ανταποκρινόμενο στις σκέψεις και τα συναισθήματα μας!. Με λίγα λόγια το Νερό δρα ως ένα στοιχείο μνήμης.. στο οποίο αποτυπώνονται όλες μας οι σκέψεις. Από εδώ μπορούμε να καταλάβουμε και το πώς αποθηκεύονται οι πληροφορίες στον εγκέφαλό μας.. διότι και αυτός αποτελείτε από 35+% στοιχεία νερού!







Είναι ολοφάνερο λοιπόν από τα όσα αναφέραμε παραπάνω ότι όσο αφορά το Ύδωρ δεν πρόκειται για ένα κοινό υγρό για το οποίο απλώς και μόνο προσπαθήσαμε να αποδείξουμε την αξία και δύναμη του εδώ, μια και ο καθένας από εμάς λίγο πολύ πιστεύω έχει διαπιστώσει κάτι από αυτά, αλλά να δείξουμε αυτό που σήμερα θεωρείται ανεξήγητο και παράλογο προς εμάς ως δημιουργήματα του Δυτικού πολιτισμού, ότι έχει την δική του Μαγεία ανοίγοντας παράλληλα και καινούργιους δρόμους για να προσεγγίζουμε τον όλο κόσμο μας.